حرفایی خودمونی با دوستان
فكر ميكنم همه ما در هر زماني دغدغه اي داريم.كودكي نوجواني جواني و پيري در هر دوره اي دغدغه اي متفاوت از قبل داريم. گاه دغدغه ها سبب ميشوند تا در شرايط سختي قرار بيگيريم.شرايطي كه دوس داريم هر چه سريعتر از اون خارج بشيم.حتي ممكنه تصميماتي ناعاقلانه بگيريم تا بلكه از اون شرايط خارج بشيم. وقتي از شرايط ناخوشايند بيرون ميايم احساس سبكي ميكنيم و تا مدتي احساس شادي بهمون دست ميده.ولي پس از مدتي به شرايط عادت ميكنيم دچار تكرار و بيهودگي ميشويم.و گاه ترس از اين داريم كه نكنه دوباره به شرايط قبلي برگرديم.خسته ميشيم دنبال تغيير و تحول ميگرديم .و در اين حين دغدغه اي ديگر براي خود ايجاد ميكنيم.و اين چرخه بيقراري مرتب تكرار ميشود.

و باز هم بيقراري!

+ نوشته شده در  یکشنبه هفتم آذر ۱۳۸۹ساعت 23:33  توسط لیلا   |